Ba'zida odam o'z xonasidan, ishidan emas, balki o'z boshidan qochmoqchi bo'ladi. Men ham shunday paytlarda vavada ishchi ko'zgu yuklab olish deb qidirib, telefonga o'sha ilovani o'rnatganman. Rostini aytsam, o'sha kuni hech narsa o'ynamoqchi emasdim. Shunchaki ishdan kelib, divanga cho'kib yotgan edim, boshimda esa bir oy davomida yig'ilib qolgan charchoq, janjal va tushunarsiz xafagarchilik aylanib yurardi. Xotinim bilan gaplashmay qo'yganimizga ham ikki hafta bo'lgan, do'stlarimga qo'ng'iroq qilishni esa allaqachon odatdan chiqarib yuborgandim. Telefonni qo'limga olib, shunchaki vaqt o'tkazish uchun nima qilsam ekan deb o'yladim. Reklama chiqdi, keyin yana bittasi, oxirida esa barmog'im o'zi bosib yubordi shekilli. Hech qanday katta umid bilan emas, hatto qiziqish ham yo'q edi — shunchaki ovozni o'chirmoqchi edim, xayolimdagi shovqinni bosmoqchi edim.
Birinchi kunlar, ochig'i, yomon o'tdi. Yigirma ming so'm tashladim, keyin yana, keyin yana. Hisobimda hech narsa qolmadi, lekin men o'zimni ayblamadim ham — chunki pul emas, o'sha jarayonning o'zi meni ushlab turardi. Ekrandagi sonlar aylanadi, ranglar o'zgaradi, ovozlar chalinadi va sen bir necha daqiqaga bo'lsa ham o'sha xonadagi yolg'izlikni, ishdagi bosimni, uydagi sukutni unutasan. Bu — qochishning eng oson yo'li edi. Hech kim seni tanimaydi, hech kim savol bermaydi, hech kim "sen nima bo'lding" deb yoniga o'tirmaydi. Faqat sen va ekran. Keyin bir kuni, hech narsa kutmaganimda, hisobimga kutilmaganda katta summa tushdi. Ishonmadim. Ilovani yopdim, qayta ochdim, yana tekshirdim. Ha, o'sha yerda edi. O'sha kechqurun birinchi marta uzoq vaqtdan beri o'zimga tabassum qildim — ahmoqona, lekin rost.
Keyingi haftalarda men o'yinni boshqacha ko'ra boshladim. Endi har safar telefonni qo'limga olganimda o'zimga bir savol berardim: men hozir nimadan qochyapman? Ba'zan javob topa olmasdim, ba'zan esa juda aniq javob chiqardi — bugungi yig'ilishdan, kechagi suhbatdan, ertangi noaniqlikdan. Va o'sha paytlarda men o'ynashni to'xtatib, derazadan tashqariga qarardim. Qiziq, o'sha oddiy harakat menga ko'proq yordam berdi, chunki o'yin mening qochishimni ko'rsatib qo'yardi, xolos. Uni ayblash befoyda — u shunchaki oyna edi. Ekranda ko'rgan narsam aslida o'zimning ichimdagi narsa edi. Shu tushuncha bilan men o'yinni sekin-asta boshqarishni o'rgandim: vaqt belgiladim, summa belgiladim, va eng muhimi — yutqazsam ham, yutsam ham, o'sha kuni o'zimni yerga urmadim.
Eng qiziq tomoni shu bo'ldiki, o'yin menga hayotimning boshqa qismlarini ham ko'rsatdi. Bir kuni kechqurun, katta yutuqdan keyin, men xotinimga qo'ng'iroq qildim. Shunchaki "qalaysan" deb. U hayron bo'ldi, men ham hayron bo'ldim. Ikki haftalik sukut shu bir savol bilan yorilib ketdi. Keyin do'stimga yozdim, keyin ota-onamga. O'sha kechada men tushundim: men hech qachon o'yinni sevmaganman, men shunchaki birov bilan gaplashishni, kimningdir ovozini eshitishni xohlaganman. Ikkinchi marta
vavada ishchi ko'zgu yuklab olish deb qidirganimda, bu safar ilovani ochishdan oldin o'zimga aytdim: bu — dam olish, bu — qochish emas. Va farqni his qildim. Katta farq edi.
Bugun men o'sha davrni eslab kulaman. Balki biroz uyalib ham kulaman. Lekin chin dildan aytaman: o'sha ilova mening hayotimni buzdi deb ayta olmayman, chunki u meni o'zimga qaytardi. Har safar ekranga qaraganda o'zimni ko'rardim, va vaqt o'tishi bilan o'sha ko'rinish menga yoqadigan bo'ldi. Endi men o'yinni vaqtinchalik panoh deb bilaman, lekin doimiy uy deb emas. Va bu — eng katta yutuq. Pul keladi-ketadi, lekin o'zingni topish — o'sha haqiqiy jekpot.